Zachwyciła nas ta część Alp. Różnorodność pejzaży w jednej dolinie powala na łopatki. Jest też bardziej dostępna, bo drogi wiodą na wysokie przełęcze. Mijamy tam rowerzystów i motocyklistów.

Nocleg na 2700 metrów jest niemal mroźny, ale za to możemy obcować z rodziną koziorożców.

Znowu zmienia się pogoda. Czuć jesień. Miejscowi mówią, że po 15. sierpnia w Alpach zaczyna się zima. Temperatury są coraz niższe, choć i tak długo było lato.

Przez dwa dni niewiele przeszliśmy, bo przeczekiwaliśmy potencjalny deszcz, ale nie padało. Kolejnego dnia postanowiliśmy iść, mimo złej prognozy i oczywiście, zlało nas już po dwóch godzinach W butach znowu mokro, ale przecież nikt nie powiedział, że będzie sucho…

Najgorszą burzę przetrwaliśmy śpiąc pod wielkim namiotem eventowym. Nie chcemy myśleć, co by było, gdybyśmy musieli ją spędzić w naszym ultralekkim domu

Do Valle Stura di Demonte schodzimy w Sambuco. Dolina oddziela Alpy Kotyjskie od Alp Nadmorskich. We wiosce nie ma sklepu, więc łapiemy autostop (co we Włoszech nie jest łatwe!), po czym wracamy na szlak. Kolejne zakupy za 120 km…

Artykuł Alpy Kotyjskie to nie tylko Monviso! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Upłynęło 7 lat. Rośliny odrastają, ale kikuty drzew nadal stanowią zagrożenie. Ostrożnie przechodzimy przez ten teren.

Po kilku dniach oszczędzania sił przyszedł czas na najwybitniejszą górę, z jaką dotychczas przyszło nam się mierzyć.

Mamy 1500 metrów w górę do pokonania pod Testa di Motta. Dalej szlak prowadzi drogą, popularna wśród motocyklistów i fanów 4×4.

Okurzeni, schodzimy do baśniowych wiosek, w których artyści zadbali o upiększenie przestrzeni tak prozaicznych jak skrzynki na prąd. Każdy kąt w Balboutet, Usseaux, Laux jest zaskakującym odkryciem.

Artykuł Na zboczach Rocciamelone idziemy pogorzeliskiem pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Z oczywistych względów idziemy wolniej, żeby nie przeciążać organizmu i dać sobie więcej czasu na regenerację.

Zmiany funkcjonowania muszą wejść nam w nawyk przez najbliższe dni.

Na horyzoncie niełatwe 500 km Piemontu. Wybitne grzbiety wyrastają nad wioskami wciśniętymi w głębokie doliny. Na szlakach coraz mniej ludzi, ale lato powoli się kończy. Przed nami jesień i zima na szlaku. Oby pogoda i zdrowie dopisało

Życzcie nam powodzenia!

Artykuł To nie była łatwa decyzja: idziemy dalej! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Z niedowierzaniem popatrzyłam na niego. Myślałam, że sobie żartuje. Ale to nie były żarty. Chciał coś powiedzieć, ale nic nie brzmiało logicznie. Przestraszyłam się, wciąż nie wierząc, że to dzieje się naprawdę. Sławek wstał i zaczął chodzić z nadzieją, że minie. On też nie mógł uwierzyć, że to nie sen. Uświadomiłam sobie, że sytuacja jest poważna i trzeba działać szybko. Przy udarze liczy się każda minuta. Kiedy Sławkowi zaczęła drętwieć twarz i ręka po prawej stronie, byłam pewna, że to wylew. Wbiegłam do sklepu i poprosiłam o wezwanie karetki.

Kiedy każda sekunda wydaje się być drogą przez piekło, trwa niemiłosiernie długo. Zanim karetka dotarła, po godzinie od wezwania, wszystko przeszło. Symptomy wskazywały na TIA – czyli przemijający atak niedokrwienny, zwany mikrowylewem. Pojechaliśmy do szpitala, żeby zrobić badania. Po badaniu tomografem lekarze potwierdzili przypuszczenia, że jest to TIA. Ryzyko wystąpienia udaru w takim przypadku jest bardzo duże, dlatego konieczna jest obserwacja i dalsze badania, żeby sprawdzić czy nie ma zakrzepów. Kolejnego dnia sytuacja się powtarza. Sławek zapomina prostych słów, traci pole widzenia. Po tym następuje ból z tyłu głowy. Liczne badania wykluczają jednak wylew, a diagnoza brzmi: nieswoista aura migreny.

Dziękujemy Wam za wszystkie gesty wsparcia, wiadomości i modlitwy. To bardzo ważne w takich chwilach

I jeszcze jedno: jeśli widzicie takie symptomy, nie wahajcie się reagować! Wzywajcie pomoc! Liczy się każda sekunda, bo to może nie być migrena, jak w przypadku Sławka.

Artykuł Sławek zaczął się dziwnie zachowywać, gdy zeszliśmy z gór do wioski pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Na przełęczy Colle di Valdobbia przechodzimy w Dolinę Aosty, która dzieli Piemont. Wybraliśmy wariant północny nie do końca wiedząc, czy wysoko położone przełęcze będą już bez śniegu i bez problemu je przejdziemy.

Odcinek Aosty to najwyższe i najbardziej wymagające partie szlaku, z którymi się mierzymy w czasie tej wędrówki. Przechodzimy przełęcze położone powyżej 2800 metrów. Najwyższym punktem był Col Entrelor 3002 m n.p.m.

Przed nami widoki na najwspanialsze masywy Alp: Monte Rosa, Matterhorn, Mont Blanc, Gran Paradiso… aż korci, żeby na nie wejść! Oczywiście nasz szlak nie biegnie przez nie tym razem, ale czujemy, że jeszcze tu wrócimy, tylko ze sprzętem wspinaczkowym

Giganty przyciągają tłumy turystów, więc na szlakach jest tłoczno.

Spotykamy ludzi z całego świata, także z Polski

W schronisku Elisabetta Soldini Montanaro zamieniliśmy kilka zdań z chłopakami, którzy przeszli 170-kilometrowy Tour de Mont Blanc.

Schodząc z Haut Pas 2860 m spotykamy Andrzeja, który tak jak my, idzie do schronu Cosimo Zappelli. Rok temu przeszedł Alta Via 1, w tym roku czas na Alta Via 2.

Alta Via, czyli Wysoka Trasa, to szlak długodystansowy wiodący przez dany region. W Dolinie Aosty są dwa: AV1 o długości ok. 190 km i AV2 ok. 177 km.

– Idziecie Sentiero Italia?

– Tak, a wy?

– GTA

Nowozelandzka para za kilka dni skończy Grande Traversata delle Alpi, 1000 km szlak w Alpach Piemonckich.

Mijamy wiele osób, które go przemierzają.

Nasz szlak wiedzie fragmentami innych szlaków długodystansowych. Na początku spotykaliśmy ludzi podążających Via Alpiną, która idzie przez całe Alpy, później GTA, Tour de Mont Blanc, AV1 i AV2. Szlaki długodystansowe nabierają popularności, na wzór amerykański.

Spełniliśmy jedno ze swoich marzeń – zobaczyć z bliska Matterhorn. Trasa z widokiem na Mont Blanc jest spektakularna, choć prawdziwe wrażenie robi na nas Gran Paradiso. Po tylu górskich pejzażach, które oglądaliśmy, zaskakuje nas to, że zachwycamy się kolejnym.

Przewyższenia w Dolinie Aosty są większe niż dotychczas, każdego dnia przekraczają dwukrotne wejście i zejście z Rysów – najwyższej polskiej góry.

Jesteśmy zmęczeni, ale przed nami jeszcze druga część Piemontu, który rozdzieliła Dolina Aosty. 500 km, które nie będzie łatwe.

Trzymajcie kciuki!

Artykuł Mamy 2.000 km! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Mamy grissini, paczkę petitków i czekoladę. Przechodzimy przez wioskę Carcoforo. Mieliśmy się tu zaopatrzyć na kolejne dni w górach. Idąc w dół trafiamy na „Azienda Agricola”. To oznaczenie sklepiku, w którym rolnik sprzedaje swoje produkty. Zamknięte. Pytamy kogoś, czy otworzą po sjeście? Jest dopiero 15. Po chwili pojawia się pani, u której kupujemy domowej roboty sery. Jeden na obiad, drugi na drogę.

Upał jest niemożliwy. Powietrze jest gęste i wilgotne. Burza wisi w powietrzu. Z Molini do schronu Pirozzini mamy 3,5 godziny drogi i ponad 1200 metrów w górę. Wiemy, że będzie padać, mijamy nawet sanktuarium z kuszącymi podcieniami, gdzie można się schować przed deszczem. Trzymamy się jednak planu. Niestety, nie odchodzimy daleko, kiedy zaczyna padać. Przy drodze są wielkie głazy, tworzące okap, pod który wchodzimy. Znowu mamy „piknik pod wiszącą skałą”, bo postanawiamy wykorzystać ten czas i coś zjeść. Kiedy się przejaśnia, ruszamy dalej w górę.

Co jakiś czas na szlaku są stalowe barierki i metalowe mostki. W oddali słychać grzmoty, więc jeszcze przyspieszamy kroku.

Podejście jest mordercze. Leją się z nas litry potu. Gzy gryzą bezlitośnie, aż zaczynamy tęsknić za komarami. Zbliżamy się do gospodarstwa. „Ała!” osa żądli Weronikę w ramię. Chyba osa, bo było za szybko, żeby się zorientować. Po ukłuciu zostaje czerwony ślad. Później pojawia się obrzęk. Ręka boli i drętwieje od jadu. Znowu zaczyna padać, więc chowamy się na strychu obory. Jeszcze godzina marszu i będziemy w bivacco. Po drodze minęliśmy dwóch turystów, trzeciego zastajemy na miejscu. Mimo, że jest piątek, a szlak jest częścią GTA (Grande Traversata delle Alpi), który zaczyna się właśnie w Mollini, nie ma tłumów. Te zaczną się trochę dalej, w najpopularniejszych regionach Alp Piennińskich.

Po 38 dniach w końcu skorzystaliśmy z noclegu pod dachem. Dobrym pretekstem był jak zawsze deszcz.

Artykuł W oddali słychać grzmoty, więc jeszcze przyspieszamy kroku pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Podsumowujemy drugi miesiąc na najdłuższym górskim szlaku na świecie.

Zmagania ze śniegiem na przełęczach i większe przewyższenia w Lombardii sprawiły, że średnia naszego marszu spadła do km dziennie. Tym samym wizja powrotu do domu na Święta Bożego Narodzenia się oddala…

Pogoda się poprawiła w porównaniu do czerwca. Tylko dni padało. Poza przelotnymi opadami i letnimi burzami nie ma długotrwałych frontów, które uniemożliwiałyby nam wędrówkę.

Przed nami Piemont i Dolina Aosty – najwyższe, najpopularniejsze i najbardziej spektakularne partie Alp. Już widać znaczną różnicę – schrony tyrystyczne są co kilkanaście kilometrów, a szlaki znacznie bardziej uczęszczane.

Widzimy ślady zniszczeń po gwałtownych burzach, które pod koniec czerwca spustoszyły ten region. Na szczęście nie odbija się to bardzo na stanie szlaków, które przemierzamy, ale nie wiemy co jeszcze nas czeka. Dlatego trzymajcie kciuki

Artykuł 1600 km za nami! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Górskie podejścia na wysokości morza są wycieńczające.

Szlak prowadzi koło najpopularniejszych alpejskich jezior: Como, Lugano i Maggiore.

Włoskie miasteczka położone na wzgórzach wyglądają zjawiskowo.

Na Monte Orsa szlak wiedzie ok. 100-metrowym tunelem wydrążonym w górze. Fortyfikacje z 1872 r. zostały zbudowane w obronie przeciw Szwajcarii. Jak wiadomo, nie przydały się Mimo to ogrom pracy włożonej w ich wybudowanie wzbudza podziw.

Szlak w okolicy Rodero był zniszczony przez powalone drzewa. Przedzieramy się kilkaset metrów przez labirynt bali i gałęzi. To zniszczenia po burzy, która przeszła nad regionem w ubiegły piątek, o której pisaliśmy w poprzednim poście. Podobnie przed Porto Ceresio-na zejściu na szlak stoi znak ostrzegawczy, więc ostatnie 1,5 km schodzimy drogą.

W niedzielę goni nas burza. Górskie wioski, mimo że malowniczo położone, w większości są opuszczone. Chronimy się pod daszkiem schroniska w Alpone. Schronisko zamknięte, tak jak wszystko wokół. Wioska wygląda jakby ludzie wyparowali. Kamienne chaty wyglądają jak z bajki. Rozkładamy namiot przy schronisku, gdy podjeżdża samochód terenowy. Pijany Włoch, który kosi ścieżki szuka towarzystwa. Tutejsze podejście do zakazów i przepisów jest lekceważące.

W Monteviasco mieszka jeszcze 8 osób. To piękna wioseczka, w której można kupić nieruchomości za bezcen. Jako miejsce na wakacje byłaby wspaniała, ale mieszkanie

tu byłoby zapewne jak w historii o domku w Karkonoszach

Dziękujemy: Ewelinie, Gosi,

„Gosi”, Sylwestrowi, Italii z controverto, Agnieszce, Joannie i Ziemowitowi za kawki Dzięki Wam chłodzimy się lodami w te upały

Artykuł Skończyliśmy przejście Lombardii i wchodzimy w Piemont pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Szlaki w Alpach Bergamskich są bardzo urozmaicone. Wiele z nich trawersuje pionowe niemal stoki, co dodaje adrenaliny. Szczególnie kiedy stąpamy nad przepaścią, jak na szlaku 330 z Rifugio Curo do Coca i dalej do Brunone. Idziemy tzw. niskim (basso) szlakiem dookoła, zamiast przez Simal. Śniegu jest tyle, że nikt w sezonie jeszcze tamtędy nie przeszedł i szlak jest zamknięty.

Do wyjątkowo ciekawych szlaków zaliczamy także szlak 416, odcinkami przypominający naszą Orlą Perć, szczególnie pomiędzy Monte Venerocolo a Monte Demignone. Szlaki te są specjalnie oznaczone „Sentiero per escurcionisti esperti”.

Kilka dni temu dorwała nas potężna burza. I to dwukrotnie. Niebo zrobiło się czarne, jakby zapadał zmrok. Czekaliśmy aż przejdzie pod niewielkim podcieniem zamkniętej chaty. Przewróciliśmy stół, żeby nie zacinało na nas. Potoki momentalnie wezbrały, na naszych oczach tworzą się rzeki i wodospady.

Po przeschnięciu ruszamy dalej, ale dorywa nas drugi raz. Tyl razem wali grad.

Unikamy schronisk nie tylko z powodu kosztów. Kiedy po burzy chcemy wyschnąć i przenocować w jednym ze schronisk, okazuje się, że urządzają wieczór kawalerski, który nie zaczyna się jak u nas, wieczorem, ale już od 12 w południe! Rezygnujemy z noclegu i postanawiamy iść dalej, bo pogoda się polepszyła. W sobotę z kolei, rozkładamy namiot na tarasie innego schroniska, jednak impreza w nim trwa do późnej nocy i nie wysypiamy się w ogóle.

Na szlakach coraz więcej turystów, szczególnie w weekendy. Sezon już w pełni.

W końcu możemy korzystać z pięknej pogody. Po ponad miesiącu codziennego zastanawiania się „czy nie będzie dzisiaj padać” wreszcie stabilny upał. Teraz chcemy się rozpłynąć na szlaku, ale lepsze to niż deszcz.

Artykuł Myśleliśmy, że śnieg już za nami… pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Ostatnie dni były bardzo intensywne. Weszliśmy w rejon Lombardii. Trasa w Aplach Retyckich w Parku Adamello wiedzie przez przełęcze położone wysoko w górach, gdzie przechodziliśmy ponad 2900 i dwukrotnie ok. 2800 metrów. Śniegu jest bardzo dużo i panują warunki zimowe. Nie mamy ze sobą raków ani czekanów, a bardzo by się tu przydały. Ale przecież wybieraliśmy się na trekking do słonecznej Italii…

Przydaje się nasze doświadczenie z zimowego przejścia Łuku Karpat. Gdyby nie to, pewnie nie mielibyśmy odwagi podjąć próby przejścia przez te śniegi i omijali część szlaku, jak robią to osoby przechodzące Via Alpinę.

Na pierwszej przełęczy Premassone (2923 m) mieliśmy szczęście. Grupa osób wyposażona w sprzęt zimowy właśnie przez nią przeszła. Dzięki temu przejście po świeżych śladach było możliwe, mimo stromego żlebu.

Druga przełęcz Millera (2818 m) była gorsza. W schronisku powiedzieli, że ktoś tamtędy szedł dzień, albo dwa dni temu. Na ślady nie trafiliśmy. W dodatku przyszła mgła i deszcz i nie widzieliśmy dobrej drogi. Dlatego ostatni odcinek szlaku idziemy prosto na przełęcz, tymczasem szlak przechodzi przez grzbiet w innym miejscu. Stromy końcowy żleb pokonujemy wbijając ręce w śnieg zamiast czekanów, których nie mamy. Granią idziemy do szlaku i stamtąd schodzimy w Dolinę Salarno długim, żmudnym zejściem po ogromnych głazach.

Trzecia przełęcz Poia (2775m) wydawała się być najgorsza. Z daleka jednak trudno to ocenić. Tymczasem ukształtowanie terenu sprawia, że na górę wchodzimy przez kilka śnieżnych kotłów. Niestety, końcowy odcinek utrudniamy sobie sami, wybierając ścieżkę zimową. Gdy docieramy do skał, okazuje się, że dalej też jest śnieg. Musimy zejść pionowo w dół tyłem i dojść do kolejnych skał. Te zaczynają się wysuwać spod Weroniki. Na szczęście nie zjeżdża razem z nimi. Bezpiecznie docieramy na przełęcz. Teraz najgorsze zejście. Niemal pionowy stok jest zaśnieżony, bo żleb jest bardzo wąski. Sławek schodzi pierwszy. Korzystamy ze śladów poprzedników, jednak popołudniu śnieg jest już dość miękki. Weronika zjeżdża pionowo śniegiem i zatrzymuje się na wielkim głazie. W trakcie zejścia skałami kijek Sławka z tempą końcówką ześlizguje się. Sławek traci równowagę i obdziera rękę i obija nogę.

Kolejnego dnia myślimy, że odpoczniemy na łatwiejszym szlaku. Po dojściu do spektakularnego jeziora Arno, wchodzimy na szlak, na którym trzeba uważać na każdym kroku. Ścieżka jest wąska, zarośnięta krzakami i ze spadkiem po jednej stronie. Podczas tej wyprawy każdy dzień jest zaskoczeniem i podniesieniem poprzeczki. Odpoczywamy i świętujemy tysiąc kilometrów pysznymi lodami w Maldze pod Colombe.

Po dniach przyszedł czas na duży kryzys. Zarówno fizyczny jak i psychiczny. Mamy nadzieję, że szybko przejdzie

Artykuł Przeszliśmy pierwszy 1000 km szlaku Sentiero Italia! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Trzy, nie, cztery razy przeżywaliśmy na szlaku chwile grozy. Okej, raz na własne życzenie, kiedy Sławek schodził w żleb ściany Roena na linie po drona.

Dwa razy podczas burzy. Raz wchodząc na Sella Grubia i drugi raz, w kompletnie dzikiej pogodzie, z burzą z piorunami, błądząc po zasypanej śniegiem kotlinie pod Caninem w poszukiwaniu właściwej trasy na Sella Bila Pec.

Kolejny raz kiedy schodziliśmy po świeżym rumowisku, bo okazało się, że szlak jest zamknięty i próbowaliśmy obejść ten fragment pod Monte Croce.

Pogoda tego roku jest wyjątkowo zła. Nie dość, że długo jest zimno i sezon się opóźnił, to jeszcze burze i anomalie pogodowe dosięgają nas na szlaku. 17/30 dni było deszczowych.

W dodatku, potężne nawałnice spowodowały powodzie i błotne lawiny w Piemoncie i Dolinie Aosty, które są jeszcze przed nami. Zniszczone wioski są na naszej trasie, więc nie wiemy jak będą tam wyglądać szlaki za miesiąc…

Średnio przechodzimy km dziennie. Biorąc pod uwagę, pogodę i przewyższenia, jesteśmy zadowoleni z tempa marszu.

Pierwszy miesiąc to przystosowanie się do warunków życia na szlaku.

Dla nas był to także czas przełamywania wielu kryzysów. Podczas deszczowych dni, musieliśmy sobie radzić z przemoczonymi butami i znaleźć motywację do pokonywania kolejnych kilometrów początku najdłuższego przecież szlaku górskiego na świecie.

Najbardziej zjawiskowe miejsca w Alpach są też najpopularniejsze. Tłumy na szlakach nas męczą, ale poza tym, spotykamy wspaniałych ludzi, których pasjonują góry podobnie jak nas.

Etienne, Camille i Fabian, każde z nich zdecydowało się na trekking Via Alpiną.

Para wspinaczy remontująca starą malgę w Alpach Karnickich, dzięki czemu mają skalne ściany na wyciągnięcie ręki.

Trzy maturzystki przemierzające pierwszy długodystansowy szlak 150 km spotykamy w schronie pod Pico Setsas.

No i oczywiście para: córka z 82-letnim ojcem, przemierzający szlak z Tofane do schroniska na Lagazuoi

Pierwszy miesiąc za nami. Ile przygód przed nami?

Śledź nasze zmagania w codziennych relacjach.

Po ślad naszego GPS – dostajesz dostęp po zapisaniu sie do naszego newslettera.

A jeśli podoba Ci się to, co robimy i chcesz nas wesprzeć, możesz postawić nam kawę

Dziękujemy za nią:

Małgo PL, Przemkowi, ponownie Kubsonowi i Hance, Rafałowi, Łukaszowi (dzięki za protip), Bartkowi i Karolowi. Wasze wsparcie jest dla nas na szlaku bardzo ważne!

Artykuł Miesiąc na najdłuższym górskim szlaku na świecie pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Jeden z ciekawszych, choć trudnych fragmentów szlaku, jak do tej pory wiódł doliną rzeki Travenanzes. Spotkaliśmy tam niesamowitą parę: córkę i jej 82-letniego ojca (sic!). Życzylibyśmy sobie w tym wieku być tak sprawni, żeby chodzić po alpejskich szlakach.

Turystów coraz więcej, w końcu Dolomity to jedne z najpopularniejszych włoskich pasm. Niekoniecznie nam to odpowiada, bo śmierdzimy na kilometr. Ostatnio myliśmy się 2 tygodnie temu. Ubrania są już tak nasączone potem, że się kleją

Szlak rozwidla się na dwa warianty. Ci z Was, którzy śledzą naszą trasę na bieżąco, wiedzą już, że wybraliśmy wariant północny. Przebiega on przez niższe rejony, więc liczymy na to, że będzie mniej śniegu

Mieliśmy problem techniczny z Garminem. Przestał przesyłać ślad. Wsparcie Garmin Polska najwidoczniej na urlopie, więc się nie doczekaliśmy połączenia na infolinii. Czat nie działa, na odpowiedź na maila trzeba czekać 3 dni… Na szczęście udało się przywrócić śledzenie i na razie działa.

Dziękujemy: Ewce, Adze,

Kindze, Uli, Andrzejowi, Kubsonowi,

Ziemowitowi, Sławkowi, Kasi, Ic-, Dawidowi, i ponownie Stasi i Bogusi za wsparcie na buycoffee

Dzięki Wam przenocujemy pod dachem i wreszcie wypierzemy rzeczy

Artykuł Przeszliśmy już ponad 660 km szlaku, czyli 11%! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.