Nie pamiętamy ile wysiłku kosztowało nas codzienne torowanie zasp śniegu. Nie pamiętamy jak marzliśmy, kiedy temperatura spadła do -27 stopni. Nie pamiętamy jak bardzo się baliśmy, kiedy zobaczyliśmy świeże ślady niedźwiedzia. Nie pamiętamy przerażenia na odgłos osiadającego śniegu na stoku, po którym szliśmy.

Nie zapomina się jednak takich wydarzeń jak to. Ludzka pamięć działa wybiórczo – chcemy pamiętać tylko te dobre rzeczy.

Walka z zawieją na 2000 metrów przeradza się w walkę o przetrwanie. Z perspektywy czasu widzimy, że być może to nie my uratowaliśmy drozda, może to on uratował nas…

„Nie widzę, co jest dookoła. Boję się, że zrobię fałszywy krok. Zimą nawet łagodne góry zmieniają swoje oblicze nie do poznania. W dodatku szwankuje nam nawigacja. Pokazuje pozycję ze znacznym opóźnieniem. Ciągle wystawiona na wiatr, zaczyna zamarzać. Mimo zapewnień producenta o niezmiennej wydajności do minus dwudziestu stopni Celsjusza. W tym momencie zaczynam przekonywać Sławka, że powinniśmy dziś odpuścić dalszy marsz. Śnieżyca i huraganowy wiatr szaleją w najlepsze. Jesteśmy wycieńczeni po wczoraj, ja na pewno. Wszystko nam się sprzeciwia. Do tego zagrożenie lawinowe jest bardzo wysokie. Sławek jak to Sławek – nie daje się ponieść emocjom. Mówi: musimy iść dalej.

Do najbliższej koliby na naszej trasie mamy siedem kilometrów grzbietem. Jest wcześnie, zdążymy przed zmrokiem. Nie mam wyjścia, muszę zawierzyć partnerowi.

Sławek przejmuje prowadzenie. W tych warunkach to skrajnie wyczerpujące zajęcie. Całą uwagę skupiam na każdym kroku, nerwy mam napięte, wytrzeszczam oczy, żeby we mgle zobaczyć jakiś cień, załamanie, cokolwiek, co pomogłoby mi odgadnąć ukształtowanie terenu. W lewej ręce trzymam nawigację, zamiast odpychać się kijkiem. W momencie gdy przerzedzają się chmury, można zobaczyć wygładzone wiatrem stoki. Spośród tej bieli wyodrębnia się ciemny kształt. Zauważamy go oboje, zakładając, że to skała wystająca spod śniegu. Coś się jednak nie zgadza. Wszystko oblepione jest śniegiem, więc i ta skała powinna być ośnieżona. W takiej zamieci nie wiemy, na co patrzymy. Nie ma żadnych punktów odniesienia. Po kilku krokach okazuje się, że to nie skała. To mały ptak uwięziony w zamarzającym śniegu. Do połowy jest oblepiony lodem. Gdy podchodzimy, próbuje uciekać resztkami sił.

– Wyciągnij siatkę z mojego plecaka – mówię do Sławka. Podnoszę ostrożnie ptaka i wkładam go do siatki tak, żeby miał głowę na zewnątrz.

– Rozepnij mi kurtkę i kamizelkę. Spróbuję go ogrzać. Może przeżyje.

– Musi być z nim kiepsko, że dał się schwytać.

– Raczej nie mógł odlecieć, jest na wpół zamarznięty.

– Zejdźmy niżej. Wypuścimy go bliżej lasu.

– Przed nami przełęcz, z niej zejdziemy na boczny grzbiet. Na mapie widzę, że jest chata. Możemy tam zanocować i przeczekać niepogodę.

Mimo że jest dopiero południe, schodzimy z głównego grzbietu. Znak od matki natury pojawił się w odpowiednim momencie.

Za przełęczą zaczyna się stok, którym się kierujemy. Stromizna wygląda na zjeżdżalnię. Głęboko wdycham wiatr wiejący prosto na nas i zaczynam trawersować stok. Nie ma innej drogi. Jestem skupiona, żeby nie popełnić błędu. Żeby iść po stabilnym podłożu. Żeby jak najszybciej dotrzeć na grzbiet. Przed nami wyrasta kilkumetrowa skarpa. To zaspa śniegu nawiana nad korytem źródła przecinającego stok.

Przystajemy na chwilę w miejscu osłoniętym od wiatru. Pijemy herbatę i zaglądamy do naszego ptasiego towarzysza. Odtajał i chce się wydostać. Robię większą dziurę w siatce, żeby dochodziło do niego powietrze.

Sławek przekopuje śnieżną skarpę, pomagając sobie kijami. Ruszamy dalej stokiem. Zachowujemy odstęp, ale i tak ryzykujemy. Dwadzieścia minut trwa wieczność. Wreszcie stajemy na szerokim grzbiecie! Teraz możemy odetchnąć. W tym miejscu lawina nam nie grozi.

– Zobacz, przejaśnia się. – Sławek wybija mnie z myśli. – Może jednak wrócimy na grań? Jest wcześnie, możemy jeszcze dużo dzisiaj przejść.

– Przed nami jest skalisty grzbiet. Nie mam zamiaru tam iść, kiedy nic nie widzę. Ustaliliśmy, że schodzimy do chaty i ruszymy jutro, jeśli będzie widoczność. – Jestem nieprzejednana. – Wczorajsza wyrypa dała mi popalić. Skończymy dzisiaj wcześnie, to organizm będzie miał czas na regenerację – podpieram swoje zdanie argumentami.

Kierujemy się w stronę chaty. Momentami nie wiem, którą stroną obejść kamienie wyrastające przede mną z mgły, albo okazuje się, że jesteśmy na śnieżnej skarpie. Przejaśnia się, bo im niżej, tym mniej chmur. Schodzimy na tysiąc siedemset metrów nad poziomem morza i z otaczającej bieli wyłania się chatka. To dobry moment, żeby wypuścić szarpiącego się ptaka. Niech leci, gdzie ma lecieć. Ożywiony drozd śpiewak wygląda tak, jakby nic się nie stało. Robimy zdjęcie dla zidentyfikowania gatunku, ptak po chwili odlatuje. Cieszymy się, że udało nam się go uratować. Rozgaszczamy się w chacie i obserwujemy, jak z dolin podnosi się mgła. Pogoda się stabilizuje, to dobry znak.”

Tę historię w całości i wiele innych przeczytacie już niedługo w naszej książce „Łuk Karpat zimą”.

Artykuł To było 7 lat temu… Przeżyliśmy przygodę, której nigdy nie zapomnimy. pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Dziś wysłaliśmy wreszcie pliki książki do druku!!!

Zajmujemy się tym tematem od powrotu z wyprawy. Stawaliśmy na głowie, żeby udało się wszystko zgrać i książka była gotowa na premierę, którą obiecaliśmy Wam 18 marca.

Teraz mamy chwilę na odpoczynek i wreszcie wyskoczyliśmy z domu w Beskid. A tam… zima!

Trzymajcie kciuki, żeby drukarnia dotrzymała terminu

Artykuł Książka w druku! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

ZAPEWNIAMY NIEZAPOMNIANY WEEKEND!
…a poza tym:
• 2 noclegi w schronisku
• Możliwość przenocowania w namiocie
• Pełne wyżywienie
• Wycieczkę na rakietach śnieżnych/na biegówkach
• Sprzęt turystyczny (rakiety, narty biegówki, namioty)
• Opowieści i pokaz zdjęć z górskich wypraw
• Wieczorne ognisko

Ilość uczestników ograniczona!
Rezerwacja telefonicznie: 502 357 760.
Serdecznie zapraszamy!

Program imprezy

PIĄTEK, 08 lutego 2019 r.

Przyjazd i zakwaterowanie uczestników
19:00 – Obiadokolacja
20:00 – Opowieść z wyprawy „Łuk Karpat – 2200 km zimowej wędrówki”
Nocleg w namiotach (opcjonalny)

SOBOTA, 09 lutego 2019 r.

8:00 – śniadanie
9:00 – Wycieczka w rakietach śnieżnych na Kamień (nad Jaśliskami) 857 m n.p.m.
lub wycieczka na biegówkach po trasach biegowych
14:00 – Obiad
15:00 – Rozbicie obozowiska, zabawy na śniegu
17:30 – Ognisko – kiełbaski, herbata
20:00 – Wieczorne gawędy i opowieści
Nocleg w namiotach (opcjonalny)

NIEDZIELA, 17 lutego 2019 r.

9:00 – Śniadanie
Pożegnanie uczestników

Artykuł Biwak zimowy – Beskid Niski pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Artykuł Zaraz, zaraz… zostało jeszcze coś do opisania! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Podjęcie tego wyzwania nie byłoby możliwe, gdyby nie nasza pasja. Bez miłości do gór nie bylibyśmy w stanie wytrzymać surowych, zimowych warunków i odnaleźć w sobie zachwytu nad pięknem otaczającej nas natury. Cieszymy się, że dane nam było podziwiać karpacką dziką przyrodę w zimowej odsłonie!

Artykuł Hurrra! Mamy to! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Cieszymy się, że możemy wybierać najlepsze produkty rodzimych firm. Zdecydowanie polecamy

Artykuł Dziękujemy firmie Cumulus pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Artykuł Podkarpackie – przestrzeń otwarta!  pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Artykuł Jasło – nasze miasto pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Pozostało nam już tylko kilka dni, ale to nie będzie łatwy koniec. Wyścig z czasem trwa. Postanawiamy końcowy odcinek przejść górami Mehedinti w Parku Domogled-Valea Cernei. Trzymajcie kciuki

Artykuł Mamy na liczniku ponad 2 000 km pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Artykuł Dziękujemy firmie BRUBECK  pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Dotarcie tu kosztowało nas wiele wysiłku. Pierwszego dnia brniemy w śniegu pod górę 17 kilometrów przez 11 godzin prawie non stop. Żywimy się ciastkami i czekoladą, by nie tracić czasu na topienie śniegu na kuchence, która już ledwo zipie. Pokonujemy ponad 1400 metrów przewyższenia. Padamy z wycieńczenia w pasterskiej chacie. Rano wychodzimy w zawieruchę. Nadchodzi ocieplenie, ale my te zmiany odczuwamy zupełnie przeciwnie. Wiatr mrozi wszystko do szpiku kości. Ptaki zamarzają w locie. Idziemy na trasę z nawigacji gps, bo nic nie widać. Po drodze znajdujemy naszego ptaka-nieboraka i schodzimy niżej, by mógł bezpiecznie odfrunąć, gdy odmarznie pod kurtką Weroniki. Zaś my decydujemy, że bezpieczeństwo przede wszystkim, tym bardziej, że nawigacja też zamarza i schodzimy do chatki pasterskiej na 1700 metrach. Już zaczyna się przejaśniać i wieczorem nastaje cisza. Kolejnego ranka pokonujemy znowu niemal 500 metrów na szczyt Sterpului 2142 m n.p.m. Ostrożnie przechodzimy skalisty, nieregularny grzbiet, tym bardziej, że wściekle wieje. Jest to jednak lepsze niż brak widoczności. Grzbietem idzie się dobrze po twardym śniegu, kiedy jednak przychodzi nam przejść przez las, znowu zapadamy się po kolana. Długi marsz postanawiamy zakończyć znowu w chatce pasterskiej, jednak ta nie jest w najlepszym stanie. Zauważamy nieopodal ambonę i w niej spędzamy tę noc.

Pogoda robi się wiosenna, a niebo zapowiada piękny dzień. Nie wieje, więc parujący śnieg zaczyna tworzyć chmury. Popołudniu na grzbiet Steflesti spóźniamy się o pół godziny. Zaciągają chmury i na widoki nie ma co liczyć. Kierujemy się na najbliższą chatkę. Okazuje się jednak, że to szałas, w dodatku przysypany śniegiem. Jesteśmy jednak zdeterminowani, by się do niego dostać – nadciąga śnieżyca.

Warunki na szlaku znowu się zmieniają, jest dużo nawianego śniegu, a słońce zaczęło już topić twardą dość dobrze zmrożoną pokrywę śnieżną. Co jakiś czas słyszymy tąpnięcia pracującego śniegu, czasem widzimy stok, po którym zeszła lawina. Zdecydowaliśmy się na przejście pasmem Lotrului, bo mimo wysokości jego rzeźba terenu pozwala na bezpieczny trekking bez konieczności wspinaczki. Oczywiście przy sprzyjających warunkach, na które szczęśliwie trafiliśmy. Mieliście rację, Matka Natura odwdzięczyła się nam za uratowanie drozda śpiewaka.

Choć zejście w błocie śnieżnym wydawało nam się bardziej hardkorowe niż wchodzenie na pasmo w głębokim śniegu… Rakiety już prawie przyrosły nam do nóg, za to w dolinie wita nas wiosenny klimat. W Polsce też już zagościła wiosna?

Artykuł 10 dni do końca zimy! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Artykuł Akcja ratownicza w górach Lotrului pochodzi z serwisu ViaMountains.com.