Tym bardziej cieszy jej odbiór z rąk górskiej legendy – Krzysztofa Wielickiego.

Dziękujemy!

Artykuł Tego się nie spodziewaliśmy! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

10. Alpy Karnickie

Carniche/Karnische Alpen to dzikie, malownicze i stosunkowo mało uczęszczane pasmo Alp na granicy Włoch i Austrii. Urzekło nas ze względu na pustkę na szlakach, w porównaniu do Alp Julijskich i Dolomitów, z którymi graniczy.

Co ciekawe, Alpy Karnickie to jeden z najbardziej złożonych geologicznie regionów Alp. Znajdziemy tu nie tylko skały osadowe sprzed kilkuset milionów lat (wapienie, dolomity, łupki, margle), ale też formacje paleozoiczne i mezozoiczne, ze skamieniałościami i struktury tektoniczne odsłaniające przekroje przez historię Ziemi, stąd wiele tras to szlaki geologiczne.

Karnisze były linią frontu podczas I wojny światowej, część tzw. „górskiej wojny” między Austro-Węgrami a Włochami. Zachowały się okopy, tunele, punkty obserwacyjne, fortyfikacje, a po drodze można zobaczyć muzea plenerowe i przejść szlaki historyczne, jak Sentiero della Pace (Szlak Pokoju) znany także jako Wysoka Droga pod wieloma nazwami: Karnischer Höhenweg / Alta Via dei Carnici / Alta Via Carnica, czyli szlak nr 403. To 150 kilometrów zapierających dech w piersiach widoków wzdłuż głównego łańcucha Alp Karnickich na granicy między Austrią a Włochami. Częściowo pokrywa się z Sentiero Italia CAI, którym szliśmy.

Są tu także via ferraty i sporo miejsc wspinaczkowych. Podziwialiśmy ścianę Creta di Fleons z casery, w której remontujący ją wspinacze pozwolili nam przenocować.

A jeśli już zawitacie w Karnisze, w drodze na grzbiet Palombino, skąd roztacza się widok na Crode dei Longerin koniecznie odwiedźcie agroturystykę Malga Dignas w Val Visdende. Co prawda próbowaliśmy tylko serów, ale za to jakie!

9. Park Narodowy Pollino (Basilicata / Kalabria)

� W Park wchodzimy w Castelsaraceno. Most „Dwóch Parków” zawiesza nas między niebem a ziemią, łącząc dwa majestatyczne obszary chronione – Park Narodowy Appennino Lucano-Val d’Agri-Lagonegrese i Park Pollino, największy we Włoszech. To jeden z najdłuższych mostów tybetańskich na świecie 586 m i 80 m wysokości � W masywie Monte Alpi (1900 m) znów czujemy oddech Alp. Zima uderza w nas z zaskoczenia. Wiatr tnie skórę, a na zboczach kwitną lodowe kwiaty – kruche, piękne, ulotne. Z wysokości widzimy jak Morze Tyrreńskie i Jońskie lśnią pod horyzontem.

Z San Severino wychodzimy na punkt widokowy Timpa della Guardia, skąd rozciąga się panorama na najwyższe wierzchołki Pollino: Serra del Prete (2181 m), Monte Pollino (2249 m), Serra di Crispo (2054 m), Serra delle Ciavole (2130 m) i Serra Dolcerdome (2267 m) – najwyższy szczyt Apenin Południowych. Widok zachwycił nie tylko nas – niemiecki artysta Carsten Höller postawił tu… karuzelę. Ale nie byle jaką! Obrót trwa 15 minut – nie chodzi o prędkość, a żeby dobrze przyjrzeć się spektakularnej naturze dookoła nas.

Ruszamy w kierunku Pietra Jaccata i nagle krajobraz się zmienia – jakbyśmy weszli do świata elfów. Białe skały obrastają mchy. W schronisku „Pino Loricato” jest tłum, ale nic dziwnego, tuż obok jest sanktuarium maryjne Madonna del Pollino, a położenie nad przepastnym wąwozem oferuje dodatkową atrakcję.

Szlak przechodzi przez polany, na których mijamy konie. Pasą się swobodnie. Wydają się dzikie, jak cała tutejsza natura.

Na stokach Serra delle Ciavole (1795 m) zatrzymujemy się. Słońce chyli się ku zachodowi, malując niebo w złoto i purpurę. W tym świetle majestatyczne Bośniackie Sosny Loricato – symbole Pollino – wyglądają jak strażnicy pradawnego świata.

O zmierzchu docieramy do chatki na Polanie Gaudolino, nagrzanej przez weekend. Fantastycznie, nie musimy rozpalać w kominku. W dodatku jest jedzenie, którego nam wiecznie brakuje.

Z Morano Calabro, jednego z najpiękniejszych włoskich miasteczek, z normandzkim zamkiem, podziwiamy widok przyprószonych śniegiem olbrzymów. Z tej perspektywy widzimy je w całej okazałości.

Pollino to nie tylko park. To podróż przez żywą, mistyczną krainę – pełną potężnych szczytów, głębokich wąwozów i dzikiej, nieujarzmionej przyrody. Tu się nie tylko ogląda. Tu się czuje.

8. Adamello

Adamello to masyw górski w Alpach Retyckich, słynący z potężnego lodowca, surowych granitowych szczytów i dramatycznej historii związanej z I wojną światową. To doskonała destynacja nie tylko na trekking, ale także na trasy wspinaczkowe po granitowych ścianach, a zimą na skitury i freeride.

Adamello ma swój główny szlak – tzw. wysoką ścieżkę, czyli Alta via dell’Adamello, o długości ok. 85 km. Trekking trasą nr 1 (szlak 601) wiedzie przez lodowce, schroniska i miejsca historyczne. Szlaki są ciekawe i wymagające, częściowo ubezpieczone łańcuchami i klamrami.

Lodowiec Adamello to jeden z największych lodowców w Alpach i stanowi płaskowyż położony na wysokości ok. 3000 m. Ghiacciaio dell’Adamello ma ok. 16 km², choć szybko się kurczy.

Guerra Bianca. Masyw był jednym z najwyższych frontów górskich w historii. Włoskie i austro-węgierskie oddziały walczyły tu na wysokości ponad 3000 m. Ekstremalne warunki górskie i śmiercionośne lawiny, powodowały więcej ofiar niż same walki.

Do dziś można znaleźć: okopy, tunele, pozostałości fortów i obozowisk, a tablice pamiątkowe i muzealne schroniska są symbolem pamięci poległych, jak Rifugio ai Caduti dell’Adamello.

Schodząc do Cimbergo, możemy podziwiać ruiny zamku. Położony na skalnym cyplu jest doskonałym punktem widokowym na Adamello i Orobie po drugiej stronie rzeki Oglio.

Capo di Ponte jest sercem parku archeologicznego – Parco Nazionale delle Incisioni Rupestri. Val Camonica to kraina petroglifów, gdzie możesz zwiedzić największy w Europie zespół prehistorycznych rytów naskalnych, wykonanych przez lud Camuni, żyjący tu od epoki neolitu po czasy rzymskie.

Adamello to jedno z najdzikszych i najbardziej monumentalnych miejsc w Alpach włoskich. Mamy możliwość zobaczenia potężnych lodowców bez tłumów turystów. Idealne jeśli lubisz wymagające trekkingi i eksplorację wysokogórską. W pobliżu jest Jezioro Garda i mnóstwo via ferrat, więc to doskonały cel na dłuższy pobyt.

7. Murgia

To płaskowyż, nie wysoki, surowy, ale jakże ciekawy!

Parco Nazionale dell’Alta Murgia chroni krasowe krajobrazy i endemiczne gatunki. Murgia słynie z licznych pozostałości z czasów prehistorycznych i starożytnych. Przykładem jest jedno z najstarszych miast na świecie – Matera, wpisana na listę UNESCO ze swoimi słynnymi sassi – kamiennymi domami wykutymi w skale, zamieszkiwanymi nieprzerwanie od neolitu aż do XX wieku!

Warto zobaczyć skalne miasto z drugiej strony wąwozu, z Murgecchia, gdzie znajduje się wykuty w skale kościół Madonna delle Vergini. Stąd roztacza się wspaniały widok na Sassi di Matera, szczególnie pięknie oświetlone o wschodzie słońca.

Charakterystyczne dla Murgii są kamienne domy – trulli – o stożkowych dachach, które wpisują się w naturalne otoczenie. Można je wynająć i poczuć na własnej skórze spuściznę wieków włoskiej kultury, np. w Alberobello.

Pulo di Altamura to krasowy lej o szerokości 500 m i głębokości 70 m. Jaskinie w jego północnej ścianie, obecnie niedostępne, w czasach prehistorycznych były zamieszkane przez hominidy, w tym najstarszego neandertalczyka, który żył ponad 130 000 lat temu. Człowiek z Altamury został odkryty w pobliskiej jaskini Lamalunga.

Grottaglie – malownicze miasteczko, było naszą wisienką na torcie. Dosłownie jak nagroda na samym końcu Wielkiego Szlaku Włoskiego. Tu zobaczyliśmy najwspanialszy spektakl światła w warsztacie artysty ceramiki Francesco Fasano, dzięki doskonałemu przewodnikowi – Anthony’emu (Grazie mille ). Podobnie jak Matera, Grottaglie zostało zbudowane wokół głębokiej graviny, czyli wąwozu krasowego. W jego ścianach znajdują się jaskinie, groty, czyli dawne siedziby ludzkie, wykorzystywane od czasów prehistorycznych aż po średniowiecze.

6. Trekking wokół Etny

Jedno z najbardziej niezwykłych doświadczeń we Włoszech.

Etna to najwyższy czynny wulkan na naszym kontynencie (3357 m n.p.m., ale wysokość zmienia się po każdej erupcji!). Krajobrazy są tu jak z innej planety.

Zaczynamy z północy, przez winnice. Na żyznej, wulkanicznej glebie, rosną winogrona, które dają niepowtarzalne smaki wina. Dalej przez lasy sosnowe, które fantastycznie pachną o każdej porze roku.

Od wschodniej strony widać dym unoszący się nad potężną górą. Wchodzimy na czarne pola lawy, które wyglądają jak księżycowy krajobraz. Żużel jest tak ostry, że zostawia rysy na butach. Tu rozciąga się Valle del Bove – potężna dolina powstała w wyniku erupcji.

Na południu Etna Trekking Ring widzimy potężne osuwiska, a część szlaku na Monte Zoccolaro jest zamknięta. To przypomina nam, że stąpamy po niebezpiecznym terenie

Dochodzimy do bazy pod Etną – Nicolosi Nord. W pobliżu są kratery Silvestri (1886 m, 2001 m). Są tu restauracje, hotele, parkingi… dopiero tu widzimy tłumy. Niestety, nie mamy szczęścia – lawa jest niestabilna, więc wycieczki na szczyt Etny są zawieszone.

Krajobraz zmienia się jak w kalejdoskopie, kiedy zaczyna padać śnieg. Rankiem zastajemy całkiem zimowy pejzaż. Korzystamy z sieci chatek dookoła Etny, w których można przenocować i schronić się przed kapryśną pogodą.

Od zachodniej strony otwiera się widok na liczne kratery, wystające spod śniegu. Z każdej strony Etny mamy inny krajobraz, inne wrażenia, a nawet pogodę! Faktycznie wydaje się, że ten teren cały czas żyje.

W końcu Etna to nie tylko góra. To serce Sycylii, bijące w rytmie ognia i popiołu.

5. Gran Sasso i Corno Grande

Corno Grande czyli Wielki Róg (2912 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Apeninów i robi wrażenie z daleka i z bliska. Z miasteczka Piertacamela wychodzimy w południe, żeby zanocować pod szczytem, w schronie Garibaldi. Na halach pasą się owce. Podejście z Prati di Tivo wiedzie długą doliną – Val Maone. Można też wejść od północy, bardziej wymagającym szlakiem. Na fanów via ferrat czekają atrakcje. W masywie jest kilka tras, łącznie z Ferratą Bafile, kończącą się w zjawiskowo położonym schronie, na występie skalnym.

Idziemy Val Maone, a monumentalne ściany wyłaniają się z chmur. Picco dei Caprai, Picco Pio XI, Lo Scudo, cztery Filary Monte d’Intermesole… Wspaniała górska rzeźba ukazuje nam się tylko fragmentami. Przez to zwracamy większą uwagę na szczegóły niesamowitych skalnych form.

Boimy się deszczu, więc rezygnujemy z wejścia na sam szczyt. Będzie to świetny pretekst, żeby tu wrócić, stanąć na dachu Apeninów i zobaczyć widok po horyzont na Morze Adriatyckie i Tyrreńskie.

Schronisko Garibaldi to malutka kamienna chata, jedno z pierwszych schronisk w Apeninach. Zimą do środka wchodzi się przez właz w dachu, bo śnieg zasypuje cału budynek.

Na grzbiecie Picco Confalonieri (2422 m) rozciąga się widok na rozległy płaskowyż Campo Imperatore. Ta równina nazywana jest „Małym Tybetem Włoch”. Najczęściej stąd wyruszają ludzie chcący zdobyć Corno Grande. Są tu stacje wyciągów, hotele, restauracje, obserwatorium astronomiczne i kościół. Historycznie Campo Imperatore jest znane z operacji odbicia Mussoliniego przez Niemców w 1934 r. Trwa remont hotelu, w którym jest zachowany pokój słynnego więźnia.

Przy Rifugio Duca degli Abruzzi spotykamy Paolo i Alessandro, którzy częstują nas czekoladą i razem podziwiamy widoki. W październiku nie ma tłumów. Można odetchnąć pełną piersią.

Apeniny są pełne legend i mistycyzmu. Abruzja jest rejonem często niszczonym przez trzęsienia ziemi. Według wierzeń Gran Sasso to śpiący olbrzym, kiedy się rusza, góry drżą. Pod Monte Corvo spotykamy strażników, którzy ostrzegają nas przed niedźwiedziem, którego widziano wczoraj. “To przeklęta góra” słyszymy od Włochów. Snujące się mgły tworzą klimat na potwierdzenie ich słów. Znajdujemy za to podkowę – czyżby jednak szczęście? W Dolinie Maone minęliśmy Jaskinię Złota, gdzie podobno ukryty jest skarb dla ludzi gór. Nie sprawdzamy. Naszym skarbem jest wolność.

Artykuł Nasze TOP 10 szlaku Sentiero Italia! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Tak myśleliśmy kiedy wyruszaliśmy na wędrówkę Sentiero Italia (Włoską Ścieżką). Szlak wzbudził naszą ciekawość, wiedzie przez całe Alpy, co stanowi potężne wyzwanie, ale także przez jeden z najpiękniejszych krajów świata. Bogaty w starożytne zbytki, zachwycające pejzaże i wspaniałą kuchnię! Wszystko to brzmiało zachęcająco. Zastanawialiśmy się czy ktoś już przeszedł ten szlak w jednym ciągu. Czy to w ogóle możliwe? Doszukaliśmy się trzech takich wypraw, w tym także przejścia kobiety. Z taką wiedzą wyruszyliśmy na szlak.

W trakcie wędrówki od ludzi dowiedzieliśmy się o dwóch kolejnych osobach, które wyruszyły rok przed nami. Trafiliśmy na wpis Oscara i Michele’a w jednym ze schronów w Alpach. Z nich dwóch tylko Oscar dotarł do końca Sardynii. Zaintrygował nas jego końcowy wpis, że jako pierwszy przeszedł Włochy, bez oszukiwania. Napisaliśmy do niego i sami też zaczęliśmy drążyć relacje innych wypraw.

A więc było to tak:

W latach ’90 powstał szlak Camminaitalia, która była pierwotną wersją obecnego szlaku. Szlak dzielił się na 368 etapów. Wtedy Emilio Pizzocolo przeszedł z Sardynii po Triest ok. 6000 km.

W 2016 roku próbę przejścia Camminaitalia podjął Lorenzo Franco Santin. Także z Sardynii, przez Sycylię, Apeniny i Alpy. W Alpach zastał go śnieg. Próbował poczekać na lepszą pogodę i wrócić na szlak, ale nie był w stanie kontynuować trasy. Nie miał też sprzętu potrzebnego do przejścia odcinków EEA (Escursionisti Esperti con Attrezzatura) – trasy wymagające wyposażenia we własne ubezpieczenie, takie jak np. raki (m.in. są to via ferraty).

Rok później podjął drugą próbę. Od początku, od Sardynii. Po przejściu Apenin zrobił dwutygodniową przerwę i pojechał do domu. Potem wrócił na szlak i przeszedł Alpy.

Od przejścia Lorenzo Club Alpino Italiano zaczął wyznaczać szlak na nowo, m.in. poprowadził szlak przez Apulię o długości 500 km.

W 2021 roku odświeżony już szlak (527 etapy) – Sentiero Italia CAI – próbował przejść Elia Origoni, Również od Sardynii. Całą trasę chciał pokonać własnymi siłami, więc z Sardynii płynął na Sycylię morskim kajakiem. W Apeninach przysypała go lawina. Po wypadku trafił do szpitala, a potem spędził dwa miesiące na rehabilitacji. Na szlak wrócił początkowo na rowerze, a potem pieszo.

W 2022 Sara Bonfanti i Adriano di Giovanni, tak jak my, zaczęli od Triestu. Przeszli znaczną część Alp, ale po 2 miesiącach Adriano zrezygnował ze względu na kontuzję nogi. Sara poszła dalej sama, ale niektóre odcinki asfaltowe przejeżdżała, szczególnie kiedy była zła pogoda.

W kolejnym roku na szlak wyruszyli Oscar Danielli i Michele Testoni. Także od Triestu. Przeszli Alpy razem. W Apeninach Michele zrezygnował, bo zaczęła się fatalna jesienna pogoda. Oscar kontynuował swój marsz do Santa Teresa Gallura na Sardynii. Przeszedł 19 regionów szlakiem Sentiero Italia CAI.

Sugerując się wcześniejszymi przejściami Włochów, obraliśmy tę samą trasę – wzdłuż Włoch. Kiedy byliśmy na szlaku, zrozumieliśmy jednak ideę jego powstania. Nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego jak bardzo różnią się poszczególne regiony Italii. A to jest szlak łączący regiony, ludzi, różnice.

Choć była to trudna decyzja, bo byliśmy już wyczerpani i zmagaliśmy się z kontuzjami, nie wyobrażaliśmy sobie, żeby nie przejść Apulii – dwudziestego, ostatniego regionu Wielkiego Szlaku Włoskiego. Z Sardynii postanowiliśmy wrócić na rozstaj szlaku na Campitello Matese i przejść jeszcze 509 km do Grottaglie.

Nasze przejście jako jedyne obejmowało wszystkie 20 regionów Wielkiego Szlaku Włoskiego i zostało udokumentowane i udostępnione zapisem GPS, który mogliście zresztą śledzić na bieżąco

W dodatku, jesteśmy jedynymi obcokrajowcami, którzy przeszli w całości szlak

Artykuł Przejścia Sentiero Italia CAI pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Weronika Łukaszewska i Sławek Sanocki zapisali się na kartach historii turystyki pieszej. Para z Polski jako pierwsza na świecie pokonała Wielki Szlak Włoski (Sentiero Italia CAI). Przejście 7000 kilometrów górskich tras zajęło im ponad osiem miesięcy. Wędrowali przez wszystkie regiony Włoch– od Sycylii po Alpy. Niemal codziennie mieli do przejścia dziesiątki kilometrów. Nierzadko w ekstremalnych warunkach pogodowych i terenowych.

Sentiero Italia to jeden z najdłuższych szlaków pieszych w Europie. Trasa prowadzi przez całe Włochy. Po drodze mija się więc różnorodne krajobrazy, w tym wysokie góry, doliny, lasy i wybrzeża. Weronika Łukaszewska i Sławek Sanocki łącznie pokonali 350 tysięcy metrów przewyższeń. Najwyższym punktem trasy był Col de l’Entrelor położony na wysokości 3002 m n.p.m. Wielki Szlak Włoski oferuje spektakularne widoki, ale jego przejście to ogromne wyzwania fizyczne i logistyczne. Nie ma się co dziwić, że wcześniej nikomu nie udało się przejść trasy w całości podczas jednej wyprawy.

Para podróżników rozpoczęła swoją wędrówkę w czerwcu 2024 roku, a zakończyła ją w lutym 2025 roku. W ciągu 225 dni marszu pokonali średnio 27 kilometrów dziennie. Najdłuższy odcinek wyniósł aż 54 kilometry. Na trasie mieli zaledwie 32 dni przerwy. – Dziś jesteśmy najszczęśliwszymi ludźmi na świecie, choć zmęczenie i głód przysłania radość. Na wyprawie testujemy granice naszej wytrzymałości i kiedy myślimy, że już nic nas nie ruszy, łzy same płyną ze wzruszenia – pisali na Instagramie po ukończeniu trasy.

Polacy z historycznym sukcesem

W rozmowie z „Gazetą Wyborczą” Sanocki podkreślił, że największym wyzwaniem były dla nich właśnie odległości. – Głównie chodziło o dystans. W każdej naszej kolejnej wyprawie podnosimy sobie poprzeczkę – mówił. Wcześniej para planowała przejść Ural. Ich wyprawa nie mogła się jednak odbyć z powodu napiętej sytuacji politycznej w regionie.

Podczas wyprawy Polacy doświadczyli różnorodnych warunków atmosferycznych, w tym trzech miesięcy deszczu. Zauważyli również, że rzeczywistość włoska różni się od turystycznych wyobrażeń. Zaskoczyły ich m.in. częsty widok śmieci, bieda oraz zanieczyszczenia powietrza.

Swoje przygody po drodze para relacjonowała na instagramowym koncie @viamountains. Rejestrowali również swój ślad GPS, aby potwierdzać osiągnięcia i umożliwić obserwatorom śledzenie dalszych postępów. Przed przejściem Wielkiego Szlaku Włoskiego para przeszła między innymi Łuk Karpat (latem i zimą) oraz Główny Szlak Beskidzki.

Artykuł National Geographic o naszej wyprawie szlakiem Sentiero Italia CAI! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Ogień. Schronienie. Cisza.

Perspektywa na to, co ważne zupełnie się zmienia. Nie liczy się, to że śmierdzimy i wszystko nas swędzi, bo myliśmy się dwa tygodnie temu. To nic, że od kilku miesięcy jemy to samo na śniadanie, obiad i kolację. Co z tego, że nie wiemy, co się dzieje na świecie. Nasz świat jest tutaj. Warto mieć w życiu coś, co nam o tym przypomina.

Artykuł Szlak jesienią i zimą opowiada inną historię – dziką i wymagającą, a jednocześnie niesamowicie żywą. pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Szliśmy przez zasypane przełęcze bez raków, rumowiska skalne i rwące rzeki. Były jednak miejsca, gdzie musieliśmy zrezygnować.

Pisaliśmy Wam już jak wygląda nasza trasa GPS z przejścia Wielkiego Szlaku Włoskiego. Dzisiaj o tym, gdzie i dlaczego obchodziliśmy szlak.

Naszym założeniem było ścisłe trzymanie się szlaku SI, jednak zima w Alpach była bardzo dłuuuga.

1. Zalegający śnieg sprawił, że często musieliśmy ryzykować, idąc szlakiem, a nawet go zmieniać. Tak było już pod Caninem w Alpach Julijskich. Zamiast trawersować stok na przełęcz Sella Bila Pec (2005 m) wybraliśmy przejście kotłem. Tam złapała nas najgorsza z możliwych burz Bez szlaku, na azymut uciekaliśmy po śniegu i skałach jak spod topora.

2. W Adamello wciąż były zimowe warunki. Bez raków i czekanów na przełęczach ryzykowaliśmy życie. W Alpach Bergamskich pod Pizzo Coca szliśmy szlakiem 303. Był to jeden z najtrudniejszych szlaków na Sentiero Italia. Kiedy dotarliśmy do schroniska Coca usłyszeliśmy, że „wysoka” ścieżka jest zamknięta, ze względu na ilość śniegu. Musimy iść „niską”, czyli szlakiem 330. To kontynuacja ekstremalnie trudnego szlaku, który trawersuje zbocza bergamskich szczytów. Ekspozycje, strome i nikłe ścieżki powodują, że to ekstremalnie trudny szlak. Zresztą, sam opis CAI wiele o nim mówi. „Jest to z pewnością jeden z najbardziej odsłoniętych i dzikich szlaków w górach Orobie, odpowiedni jedynie dla doświadczonych piechurów. Powtarzamy Expert Hikers. Co roku wielu piechurom nie udaje się ukończyć tej trasy z powodu własnej nieudolności. W normalnych warunkach wskazane jest wybranie drogi „wysokiej” 302.”

Jak się okazuje, nie zawsze niższy szlak, oznacza łatwiejszy.

3. W Marchii w rejonach Cagli na szlaku było osuwisko. Próbowaliśmy nawet iść szlakiem, ale kiedy trafiliśmy na obryw z kilkudziesięciometrową przepaścią do rzeki, nie chcieliśmy ryzykować. Wycofaliśmy się i 11-kilometrowy odcinek Cagli-Cantiano przeszliśmy wąwozem rzeki Burano.

4. Pod Etną, podchodzimy pod Monte Zoccolaro na wysokość 1500 metrów. Szlak zamknięty. Po drodze widzieliśmy obrywy. Ulewne deszcze wypłukują niestabilne podłoże z tufu wulkanicznego. Przeszliśmy równolegle do szlaku.

5. Na Sycylii pierwszy raz musieliśmy obchodzić rzekę. Ulewne deszcze w okolicach Świąt Bożego Narodzenia podniosły poziom wód o ponad metr. Rowy i okresowe potoki były nie do przejścia. Choć próbowaliśmy, ba, nawet przeszliśmy po drzewie na drugą stronę rowu, nie wszędzie się dało. Zimą kąpiel w takiej wodzie bywa niebezpieczna

6. Ta sytuacja powtórzyła się na Sardynii. Przez 4 dni przechodził huragan z deszczem, który zalał nawet pokój, który wynajęliśmy, żeby w nim bezpiecznie przeczekać pogodę.

Leniwe strumyki zamieniły się w rwące rzeki. Riu Mannu di Bitti próbowaliśmy przejść. Wydawało się, że szerokie i płytkie koryto na to pozwoli. W najgłębszym miejscu wody było ponad kolana. Ale drugi brzeg okazał się… zarośniętą łachą, za którą jest rwąca część rzeki.

Zmieniliśmy także trasę, żeby Riu Mannu di Berchidda przejść mostem.

Te obejścia najczęściej wydłużały naszą trasę, jednak wszystko pokonywaliśmy wyłącznie pieszo

Artykuł Odcinki szlaku SI, które musieliśmy obejść. pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Ekwipunek Sławka ważył 10,16 kg Weroniki – 7,17 kg. Bez ubrań i butów, które mieliśmy na sobie plecaki ważyły odpowiednio około 8,5 kg i 6,5 kg bez jedzenia i picia.

Na koniec, co byśmy zmienili:

+ skarpetki wodoodporne

+ rękawiczki wodoodporne

+ większy parasol (Sławek)

+ cieplejsze śpiwory (400g puchu, 900FP)

Artykuł Lista sprzętu na Sentiero Italia CAI pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Włochy mają jeden z najdroższych systemów służby zdrowia w Europie. Kiedy Sławek zaczął mieć problemy z komunikacją, a potem doszło drętwienia połowy twarzy, byliśmy pewni, że to wylew. Ze szlaku trafiliśmy do szpitala na sygnale.

Tomograf komputerowy głowy, encefalografia, echokardiografia, monitoring elektrokardiograficzny, badania krwi i moczu, do tego dwa dni pobytu w szpitalu. Tanio nie jest. Brak EKUZa nie polepszał naszego położenia.

Na szczęście, mieliśmy dodatkowe ubezpieczenie PZU Bezpieczny Powrót. Wystarczyło zadzwonić i zgłosić, że potrzebujemy pomocy. Dostaliśmy informacje co dalej robić. Ubezpieczenie pokryło koszty leków i pobytu w szpitalu. W naszym przypadku, rachunek został wystawiony na pacjenta (Sławka), który przesłaliśmy do ubezpieczyciela, żeby go opłacił (bez naszego udziału). Cieszymy się, że dzięki temu uniknęliśmy dodatkowych kosztów na wyprawie.

NIE WSPÓŁPRACUJEMY Z PZU. Pytaliście nas o te kwestie, dlatego piszemy o nich, żebyście skorzystali na naszym doświadczeniu.

Ubezpieczenie polecamy, bo sprawdziliśmy jak działa. Dzięki niemu w sytuacji maksymalnie stresowej, mamy przynajmniej komfort odnośnie kwestii finansowych.

Choć najważniejsze jest oczywiście to, że Sławek jest zdrowy.

Artykuł Ubezpieczenie na wyprawie. pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Nie pamiętamy ile wysiłku kosztowało nas codzienne torowanie zasp śniegu. Nie pamiętamy jak marzliśmy, kiedy temperatura spadła do -27 stopni. Nie pamiętamy jak bardzo się baliśmy, kiedy zobaczyliśmy świeże ślady niedźwiedzia. Nie pamiętamy przerażenia na odgłos osiadającego śniegu na stoku, po którym szliśmy.

Nie zapomina się jednak takich wydarzeń jak to. Ludzka pamięć działa wybiórczo – chcemy pamiętać tylko te dobre rzeczy.

Walka z zawieją na 2000 metrów przeradza się w walkę o przetrwanie. Z perspektywy czasu widzimy, że być może to nie my uratowaliśmy drozda, może to on uratował nas…

„Nie widzę, co jest dookoła. Boję się, że zrobię fałszywy krok. Zimą nawet łagodne góry zmieniają swoje oblicze nie do poznania. W dodatku szwankuje nam nawigacja. Pokazuje pozycję ze znacznym opóźnieniem. Ciągle wystawiona na wiatr, zaczyna zamarzać. Mimo zapewnień producenta o niezmiennej wydajności do minus dwudziestu stopni Celsjusza. W tym momencie zaczynam przekonywać Sławka, że powinniśmy dziś odpuścić dalszy marsz. Śnieżyca i huraganowy wiatr szaleją w najlepsze. Jesteśmy wycieńczeni po wczoraj, ja na pewno. Wszystko nam się sprzeciwia. Do tego zagrożenie lawinowe jest bardzo wysokie. Sławek jak to Sławek – nie daje się ponieść emocjom. Mówi: musimy iść dalej.

Do najbliższej koliby na naszej trasie mamy siedem kilometrów grzbietem. Jest wcześnie, zdążymy przed zmrokiem. Nie mam wyjścia, muszę zawierzyć partnerowi.

Sławek przejmuje prowadzenie. W tych warunkach to skrajnie wyczerpujące zajęcie. Całą uwagę skupiam na każdym kroku, nerwy mam napięte, wytrzeszczam oczy, żeby we mgle zobaczyć jakiś cień, załamanie, cokolwiek, co pomogłoby mi odgadnąć ukształtowanie terenu. W lewej ręce trzymam nawigację, zamiast odpychać się kijkiem. W momencie gdy przerzedzają się chmury, można zobaczyć wygładzone wiatrem stoki. Spośród tej bieli wyodrębnia się ciemny kształt. Zauważamy go oboje, zakładając, że to skała wystająca spod śniegu. Coś się jednak nie zgadza. Wszystko oblepione jest śniegiem, więc i ta skała powinna być ośnieżona. W takiej zamieci nie wiemy, na co patrzymy. Nie ma żadnych punktów odniesienia. Po kilku krokach okazuje się, że to nie skała. To mały ptak uwięziony w zamarzającym śniegu. Do połowy jest oblepiony lodem. Gdy podchodzimy, próbuje uciekać resztkami sił.

– Wyciągnij siatkę z mojego plecaka – mówię do Sławka. Podnoszę ostrożnie ptaka i wkładam go do siatki tak, żeby miał głowę na zewnątrz.

– Rozepnij mi kurtkę i kamizelkę. Spróbuję go ogrzać. Może przeżyje.

– Musi być z nim kiepsko, że dał się schwytać.

– Raczej nie mógł odlecieć, jest na wpół zamarznięty.

– Zejdźmy niżej. Wypuścimy go bliżej lasu.

– Przed nami przełęcz, z niej zejdziemy na boczny grzbiet. Na mapie widzę, że jest chata. Możemy tam zanocować i przeczekać niepogodę.

Mimo że jest dopiero południe, schodzimy z głównego grzbietu. Znak od matki natury pojawił się w odpowiednim momencie.

Za przełęczą zaczyna się stok, którym się kierujemy. Stromizna wygląda na zjeżdżalnię. Głęboko wdycham wiatr wiejący prosto na nas i zaczynam trawersować stok. Nie ma innej drogi. Jestem skupiona, żeby nie popełnić błędu. Żeby iść po stabilnym podłożu. Żeby jak najszybciej dotrzeć na grzbiet. Przed nami wyrasta kilkumetrowa skarpa. To zaspa śniegu nawiana nad korytem źródła przecinającego stok.

Przystajemy na chwilę w miejscu osłoniętym od wiatru. Pijemy herbatę i zaglądamy do naszego ptasiego towarzysza. Odtajał i chce się wydostać. Robię większą dziurę w siatce, żeby dochodziło do niego powietrze.

Sławek przekopuje śnieżną skarpę, pomagając sobie kijami. Ruszamy dalej stokiem. Zachowujemy odstęp, ale i tak ryzykujemy. Dwadzieścia minut trwa wieczność. Wreszcie stajemy na szerokim grzbiecie! Teraz możemy odetchnąć. W tym miejscu lawina nam nie grozi.

– Zobacz, przejaśnia się. – Sławek wybija mnie z myśli. – Może jednak wrócimy na grań? Jest wcześnie, możemy jeszcze dużo dzisiaj przejść.

– Przed nami jest skalisty grzbiet. Nie mam zamiaru tam iść, kiedy nic nie widzę. Ustaliliśmy, że schodzimy do chaty i ruszymy jutro, jeśli będzie widoczność. – Jestem nieprzejednana. – Wczorajsza wyrypa dała mi popalić. Skończymy dzisiaj wcześnie, to organizm będzie miał czas na regenerację – podpieram swoje zdanie argumentami.

Kierujemy się w stronę chaty. Momentami nie wiem, którą stroną obejść kamienie wyrastające przede mną z mgły, albo okazuje się, że jesteśmy na śnieżnej skarpie. Przejaśnia się, bo im niżej, tym mniej chmur. Schodzimy na tysiąc siedemset metrów nad poziomem morza i z otaczającej bieli wyłania się chatka. To dobry moment, żeby wypuścić szarpiącego się ptaka. Niech leci, gdzie ma lecieć. Ożywiony drozd śpiewak wygląda tak, jakby nic się nie stało. Robimy zdjęcie dla zidentyfikowania gatunku, ptak po chwili odlatuje. Cieszymy się, że udało nam się go uratować. Rozgaszczamy się w chacie i obserwujemy, jak z dolin podnosi się mgła. Pogoda się stabilizuje, to dobry znak.”

Tę historię w całości i wiele innych przeczytacie już niedługo w naszej książce „Łuk Karpat zimą”.

Artykuł To było 7 lat temu… Przeżyliśmy przygodę, której nigdy nie zapomnimy. pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

350.000 metrów przewyższeń

20 regionów Włoch

256 dni i 8 godzin

225 dni marszu

32 dni wolne (w których przeczekiwaliśmy ulewy i huragany, przemieszczaliśmy się między wyspami, a także pobyt w szpitalu)

178 nocy spaliśmy pod namiotem, 41 pod dachem, 35 w schronach, 2 w szpitalu

27 km – średnia dzienna wyprawowa

31 km – średnia dzienna bez dni wolnych

3002 m n.p.m. Col Entrelor – najwyższy punkt na naszej trasie

54 km – najdłuższy dzienny odcinek z przewyższeniami +2500 m -2000 m

16 godzin i 16 minut – najdłuższy dzienny marsz na tej wyprawie (50 km od 7 rano do 23:15)

43 km – nasz najdłuższy dzienny dystans w Alpach +3000 m -2700m

121 kleszczy wyciągnęliśmy ze skóry

93 dni deszcz zakłócał naszą wędrówkę (w tym 2 ze śnieg i kilkanaście huraganów, 10 nocy z przymrozkami)

37 dni – najdłuższa przerwa bez prysznica ( i kolejno: 21, 19, 12, 19, 22, 17, 9, 6, 7…), łącznie 22 razy podczas 8,5 miesiąca…

20€ to nasz dzienny wydatek na osobę (w tym jedzenie, noclegi, bilety lotnicze)

6 dni to najdłuższa przerwa bez sklepu

4 pary zużytych butów (w tym 1 but porwany )

2 kraksy drona

1 pobyt w szpitalu (karetka + 2 noce)

Artykuł Statystyka z naszego przejścia Sentiero Italia CAI pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Dziś wysłaliśmy wreszcie pliki książki do druku!!!

Zajmujemy się tym tematem od powrotu z wyprawy. Stawaliśmy na głowie, żeby udało się wszystko zgrać i książka była gotowa na premierę, którą obiecaliśmy Wam 18 marca.

Teraz mamy chwilę na odpoczynek i wreszcie wyskoczyliśmy z domu w Beskid. A tam… zima!

Trzymajcie kciuki, żeby drukarnia dotrzymała terminu

Artykuł Książka w druku! pochodzi z serwisu ViaMountains.com.

Dopiero teraz kiedy patrzymy na tę mapę, widzimy jak imponująca to trasa.

Okazuje się, że nawet podczas tak długiej wyprawy można rzetelnie zarejestrować wędrówkę. Oczywiście, wymaga to trochę zachodu, bo trzeba codziennie pamiętać o włączeniu i wyłączeniu, ładować dodatkowe urządzenie, zmagać się z problemami technicznymi itd… ale da się!

Na ścieżce widać kilka przerw. Z czego wynikają?

1. Zapomnieliśmy wyłączyć GPS na noc. Po zorientowaniu się, chcieliśmy usunąć kilka punktów z nocy, niestety, usunęliśmy całą ścieżkę z 1,5 dnia… 66 km

2. 5. Pamięć podręczna urządzenia jest zapchana, rejestracja punktów i śladu nie działa prawidłowo. 43 km i 19 km

3. 4. 6. Nie wiemy co jest przyczyną braku ścieżki. Była rejestrowana na bieżąco i potwierdziły to osoby, które obserwowały ślad danego dnia, ale potem zniknęła. Pisaliśmy w tej sprawie do Garmina, ale nadal nie wiemy dlaczego tak się stało. 45 km, 42 km i 41 km

To niewiele ponad 3,5% całej trasy. Na szczęście mamy zdjęcia z tych części szlaku.

Po rozpoczęciu wyprawy, pojawiła się aktualizacja urządzenia GPS, które rejestrowało nasz ślad – Garmin InReach Explorer+.

Niestety, nie mieliśmy możliwości skorzystania z komputera, który by tą aktualizację wgrał. Przypuszczamy, że stąd mogły wyniknąć problemy z urządzeniem, które mieliśmy na wyprawie.

Artykuł Oto ślad GPS naszego przejścia Sentiero Italia CAI. pochodzi z serwisu ViaMountains.com.